
Teatr PRA to nieformalna inicjatywa artystyczna. Opowiadamy historie zapisane w literaturze, ukryte w konkretnych miejscach, ale też te utrwalone w pamięci, które dopiero czekają na odkrycie.
Interesuje nas przeszłość, ale nie zamierzamy jej rekonstruować. Chcemy przyglądać się jej z dzisiejszej perspektywy, zadawać niewygodne pytania, odkrywać nieoczywiste związki. Pamięć traktujemy jako działanie.
Ważne są dla nas miejsca — ich historie, tożsamość i ludzie, którzy pozostawili w nich ślady. Szukamy teatru, który łączy tradycję ze współczesnością, dokument z wyobraźnią, literaturę z żywą obecnością aktora. Teatru oszczędnego w środkach, ale niekoniecznie w znaczeniach.
Wierzymy, że słowo wypowiedziane na scenie nie jest jedynie odtworzeniem tekstu. Staje się zdarzeniem, które powstaje za każdym razem na nowo — w spotkaniu aktora z widzem, w określonym miejscu i czasie. Ważnym elementem naszych poszukiwań jest wiersz.
Dotychczas w Teatrze PRA powstały dwa spektakle: „Ba!” — monodram oparty na poemacie Wojciecha Kassa, w którym poetyckie słowo staje się tworzywem postaci scenicznej, oraz „RYSUJĄ I DRĄ” — opowieść o Marii i Kazimierzu Piechotkach, miłości, architekturze i warszawskich Bielanach.
Choć różnią się formą, oba wyrastają z podobnego przekonania: teatr może ocalać pamięć nie przez jej utrwalanie w niezmiennym kształcie, lecz przez nieustanne przywracanie jej do życia.
Dlaczego PRA?
Wszystko zaczęło się od mgły.
Mazurzy mawiali, że łąki nad Jeziorem Nidzkim „prą” — osnuwają się mgłą, dymią. Od tego określenia wzięło swoją nazwę Pranie, a wraz nim jedna z najsłynniejszych leśniczówek w historii polskiej literatury. To właśnie tutaj Konstanty Ildefons Gałczyński odnalazł przestrzeń dla swojej poezji. Miejsce spotkało się z literaturą, a literatura na trwałe wpisała się w pamięć miejsca.
W Praniu powstał pierwszy spektakl Teatru PRA — monodram „Ba!”, oparty na poemacie współczesnego poety prańskiego, Wojciecha Kassa. W jego wersach odnaleźć można ślady Gałczyńskiego, autora, leśniczówki i samego Prania. Podczas spektaklu miejsce nie było jedynie tłem wydarzeń. Stawało się uczestnikiem opowieści, dopowiadało znaczenia, których nie zapisano w tekście.
Ale PRA ma jeszcze inne znaczenie. W języku polskim przedrostek „pra-” odsyła do tego, co dawne, pierwotne, co było przed nami. Odnajdujemy go w słowach „prapoczątek”, „prababka”, „prastary”. Przypomina o ciągłości, o pokoleniach, które nas poprzedzały, o doświadczeniach, z których wyrasta nasza teraźniejszość.
W Teatrze PRA nie chcemy zaczynać wszystkiego od nowa. Wolimy pamiętać, że ktoś był tu przed nami. Że pozostawił słowa, historie, miejsca i idee, którym coś zawdzięczamy. Chcemy je odkrywać, podejmować na nowo, czasem podważać, a przede wszystkim — podawać dalej.
Bo tradycja nie musi oznaczać powtarzalności.
CIĄGŁOŚĆ KULTURY.

Trzy kierunki naszych poszukiwań
1. Pamięć jako żywy proces
Teatr nie konserwuje przeszłości, lecz konfrontuje ją ze współczesną wrażliwością.
2. Słowo jako działanie
Tekst, a zwłaszcza wiersz, nie jest jedynie materiałem literackim, ale źródłem zdarzenia teatralnego.
3. Miejsce jako współtwórca opowieści
Przestrzeń nie jest tylko tłem wydarzeń, ale nośnikiem pamięci i znaczeń.