top of page

Teatr PRA to nieformalna inicjatywa artystyczna. Opowiadamy historie zapisane w literaturze, ukryte w konkretnych miejscach, ale też te utrwalone w pamięci, które dopiero czekają na odkrycie.

 

Interesuje nas przeszłość, ale nie zamierzamy jej rekonstruować. Chcemy przyglądać się jej z dzisiejszej perspektywy, zadawać niewygodne pytania, odkrywać nieoczywiste związki. Pamięć traktujemy jako działanie.

 

Ważne są dla nas miejsca — ich historie, tożsamość i ludzie, którzy pozostawili w nich ślady. Szukamy teatru, który łączy tradycję ze współczesnością, dokument z wyobraźnią, literaturę z żywą obecnością aktora. Teatru oszczędnego w środkach, ale niekoniecznie w znaczeniach.

​

Wierzymy, że słowo wypowiedziane na scenie nie jest jedynie odtworzeniem tekstu. Staje się zdarzeniem, które powstaje za każdym razem na nowo — w spotkaniu aktora z widzem, w określonym miejscu i czasie. Ważnym elementem naszych poszukiwań jest wiersz.

 

Dotychczas w Teatrze PRA powstały dwa spektakle: „Ba!” — monodram oparty na poemacie Wojciecha Kassa, w którym poetyckie słowo staje się tworzywem postaci scenicznej, oraz „RYSUJĄ I DRĄ” — opowieść o Marii i Kazimierzu Piechotkach, miłości, architekturze i warszawskich Bielanach.

 

Choć różnią się formą, oba wyrastają z podobnego przekonania: teatr może ocalać pamięć nie przez jej utrwalanie w niezmiennym kształcie, lecz przez nieustanne przywracanie jej do życia.

 

​

Dlaczego PRA?

Wszystko zaczęło się od mgły.

 

Mazurzy mawiali, że łąki nad Jeziorem Nidzkim „prą” — osnuwają się mgłą, dymią. Od tego określenia wzięło swoją nazwę Pranie, a wraz   nim jedna z najsłynniejszych leśniczówek w historii polskiej literatury. To właśnie tutaj Konstanty Ildefons Gałczyński odnalazł przestrzeń dla swojej poezji. Miejsce spotkało się z literaturą, a literatura na trwałe wpisała się w pamięć miejsca.

 

W Praniu powstał pierwszy spektakl Teatru PRA — monodram „Ba!”, oparty na poemacie współczesnego poety prańskiego, Wojciecha Kassa. W jego wersach odnaleźć można ślady Gałczyńskiego, autora, leśniczówki i samego Prania. Podczas spektaklu miejsce nie było jedynie tłem wydarzeń. Stawało się uczestnikiem opowieści, dopowiadało znaczenia, których nie zapisano w tekście.

 

Ale PRA ma jeszcze inne znaczenie. W języku polskim przedrostek „pra-” odsyła do tego, co dawne, pierwotne, co było przed nami. Odnajdujemy go w słowach „prapoczątek”, „prababka”, „prastary”. Przypomina o ciągłości, o pokoleniach, które nas poprzedzały, o doświadczeniach, z których wyrasta nasza teraźniejszość.

 

W Teatrze PRA nie chcemy zaczynać wszystkiego od nowa. Wolimy pamiętać, że ktoś był tu przed nami. Że pozostawił słowa, historie, miejsca i idee, którym coś zawdzięczamy. Chcemy je odkrywać, podejmować na nowo, czasem podważać, a przede wszystkim — podawać dalej.

 

Bo tradycja nie musi oznaczać powtarzalności.

CIĄGŁOŚĆ KULTURY.

Trzy kierunki naszych poszukiwań

 

1. Pamięć jako żywy proces

Teatr nie konserwuje przeszłości, lecz konfrontuje ją ze współczesną wrażliwością.

​

2. Słowo jako działanie

Tekst, a zwłaszcza wiersz, nie jest jedynie materiałem literackim, ale źródłem zdarzenia teatralnego.

 

3. Miejsce jako współtwórca opowieści

Przestrzeń nie jest tylko tłem wydarzeń, ale nośnikiem pamięci i znaczeń.

  • Facebook Basic Black
  • Instagram Basic Black
bottom of page